28 مه 2026- در این مقاله یک متخصص تغذیه دلایل اینکه چرا داروهای کاهش وزن مانند وگووی و مونجارو ممکن است برای همه نتایج سریعی نداشته باشند را توضیح داده است .این تزریق ها که به عنوان آگونیست های گیرنده GLP-1 نیز شناخته می شوند، با تقلید از هورمون طبیعی که قند خون، اشتها و هضم را تنظیم می کند، عمل می کنند.
با این حال، یک مطالعه توسط دانشمندان پزشکی استنفورد نشان داده است که این داروهای به اصطلاح معجزه آسا به دلیل برخی از واریته های ژنتیکی برای یک نفر از هر ده نفر به خوبی عمل نمی کنند. این واریته های ژنتیکی که در میان حدود ۱۰درصد از جمعیت وجود دارند، باعث واکنشی می شوند که محققان آن را مقاومت به GLP-1 می نامند.این باعث می شود سطح هورمون GLP-1 که به تنظیم قند خون کمک می کند، بالاتر باشد اما از نظر بیولوژیکی کمتر مؤثر باشد - به این معنی که آنها برای داشتن همان اثر بیولوژیکی به GLP-1 بیشتری نیاز دارند.
خانم رو هانتريس، متخصص تغذیه که با افرادی که تحت درمان باGLP-1 هستند، کار می کند، هشدار داد که کاهش وزن با این داروها روی یک "طیف" قرار می گیرد و تأثیرات ژنتیکی بالقوه ای وجود دارد که می تواند نحوه پاسخ بدن را تغییر دهد.
او توضیح داد: در حالی که اکثر افراد بین 10 تا 20 درصد از وزن بدن خود را از دست میدهند، برخی افراد ممکن است فقط 5 درصد از وزن خود را از دست بدهند.به عنوان مثال، افراد مبتلا به دیابت نوع 2، به طور متوسط نسبت به افرادی که از نظر متابولیکی سالم تر هستند، وزن کمتری از دست می دهند. من فکر میکنم این روایت لزوماً به بیماران منتقل نمی شود.
برای این مطالعه که در مجله Genome Medicine منتشر شده است، محققان بر روی یک واریانت ژنتیکی تمرکز کردند که آنزیمی به نام PAM (پپتیدیل گلیسین آلفا آمیداتینگ مونواکسیژناز) را تغییر می دهد، کهGLP-1 را فعال می کند. این تغییر در آنزیم PAM در افراد مبتلا به دیابت شایع تر است.
وقتی محققان افراد دارای واریته یPAM را بررسی کردند، انتظار داشتند که سطح GLP-1 پایین تری داشته باشند، اما متوجه افزایش GLP-1 و کاهش کندتر از حد انتظار قند خون شدند.
خانم هانتریس افزود: «اگرچه علم در این زمینه در مراحل ابتدایی خود است، اما این تحقیق از این ایده پشتیبانی می کند که در برخی موارد، تنوع در پاسخ ممکن است تحت تأثیر عوامل بیولوژیکی فراتر از پایبندی یا تلاش باشد.اما شواهد علمی برای توصیه آزمایش ژنتیکی به افراد برای درک احتمال موفقیت در GLP-1ها هنوز خیلی محدود است.
با این حال، خانم هانتریس معتقد است که این مقاومت تنها یک قطعه از پازل است و «احتمالاً همه چیز چند عاملی است». عواملی مانند مقاومت به انسولین، تفاوت در دوپامین و حساسیت به پاداش، رژیم غذایی، سبک زندگی و مدیریت دارو، همگی در میزان اثربخشی داروها برای کاهش وزن نقش دارند.
خانم هانتریس توضیح داد که تکیه صرف بر GLP-1 برای کاهش وزن ممکن است کافی نباشد - خوردن مقدار زیادی پروتئین، فیبر و مصرف کالری کمتر نیز کمک می کند.
او گفت: «عادات غذایی ما هنوز باید تغییر کند، برای کاهش وزن، کالری دریافتی ما باید به طور قابل توجهی کمتر از قبل باشد».
او افزود: «داشتن رژیم غذایی مناسب می تواند عوارض جانبی را به شدت کاهش دهد، که به معنای پایبندی بیشتر به رژیم و در نتیجه کاهش وزن بهتر است».
خانم هانتریس تاکید کرد که اگرچه GLP-1ها برای اکثر افراد مؤثر هستند، اما ممکن است برای همه مناسب نباشند.اگر نتایج مطلوب حاصل نشود، نکته اصلی بین بیمار و پزشک این است که درک کنند: «آیا این دارو برای این فرد مؤثر است» و اگر اینطور نیست و از نظر مدیریت رفتاری و دارویی کار بیشتری نمی توان انجام داد، پس GLP-1ها ممکن است مناسب ترین دارو برای آن شخص نباشند.
منبع:
https://www.independent.co.uk/news/health/mounjaro-weight-loss-drug-resistance-why-b2962799.html